Dzieje parafii

Korzenie parafii pęcickiej sięgają przełomu XIII i XIV wieku. Mogła ona zostać wówczas (przypuszczalnie) wydzielona z parafii w Żbikowie. Po raz pierwszy parafia w Pęcicach pojawia się w źródłach historycznych w roku 1426, gdy ówczesny proboszcz pęcicki, Marcin, procesuje się z biskupem poznańskim Andrzejem z Gosławic. Przy kościele działa szkoła. W XV w. parafia pęcicka obejmowała tereny przyłączone później do nowopowstałych parafii: Pruszkowa, Piastowa, Ursusa, Gołąbek i Komorowa. Pierwotna świątynia w Pęcicach była budowlą drewnianą, wzniesioną z fundacji (prawdopodobnie) rodziny Rusieckich (właściciele Ruśca-Stara wieś, Urzutu i Żabieńca). W XVI w. parafia obejmowała 13 miejscowości.

W roku 1603 wizytował ją biskup poznański Wawrzyniec Goślicki. Według akt tej wizytacji probostwo uposażone było w pola, łąki, staw, las i dziesięciny ze wsi: Pęcice Wielkie i Małe, Komorów (część), Chlebów (część), Pruszków, Sokołów, Sokołów-Zaścienie, Sokołów-Wypady, Sokołów-Gienki, Sokołów Wielki, Sękocin, Słomin (część), Wolica, Siedlec, Umiastów-Klimonty, Wypady, Mieczki, Kalisze. Szkoła parafialna znajdowała się w złym stanie. W 1624 r. Andrzej Chądzyński, właściciel Pęcic, zapisał tutejszemu kościołowi swoje dobra w Regułach-Zalesiu. W zapisie tym znalazła się prośba, aby po śmierci jego i jego żony odśpiewano za ich dusze godzinki o najświętszej Marii Pannie.

Kolejna wizytacja z 1673 r. donosi o uposażeniu parafii w dziesięciny ze wsi: Pęcice, Sokołów (siedem części), Wolica, Mieczki, Kalisze, Pruszków, Komorów (trzy działy), Chlebów, Wypędy, Janki (trzy części), Chrościele, Słomin, Sękocin, Reguły. Plebania była kryta strzechą. Miała pokoje z dwoma piecami i sień. Za nią znajdował się ogród. Obok stały domy nauczyciela i organisty. W sąsiedztwie, jak donoszą zapisy wizytacyjne, ulokowany był spalony budynek propinacji piwa. Kościół fundowany przez rodzinę Rusieckich uległ zniszczeniu w skutek pożaru (pierwsza połowa XVIII w.).

Kolejny kościół, również drewniany, zbudowano około 1749 r. Fundatorem był Stanisław Sobolewski, dziedzic dóbr pęcickich, podkomorzy ziemi warszawskiej. Konsekracji kościoła dokonał w 1766 r. biskup Załuski. Pod patronatem państwa Sobolewskich przy kościele rozpoczęło działalność bractwo różańcowe. Istniało ono w latach 1749-1923 (od 1999 r. przywrócono jego działalność).

Obecny kościół parafialny wzniesiono w latach 1824-1832 według projektu Chrystiana Piotra Aignera. Ufundowany został przez Antoniego Korwin-Bieńkowskiego, właściciela dóbr Pęcice. Konsekracji kościoła dokonał 5 lipca 1886 r. metropolita warszawski, arcybiskup Teofil Chościak-Popiel. Około 1883 r. parafia liczyła 1718 wiernych, w cztery lata później już 1869 osób.

Jesienią 1914 r., w czasie działań I wojny światowej, kościół został bardzo poważnie uszkodzony. Oprócz zniszczenia murów (ściany od strony południowej i zachodniej) prawie całkowitemu zniszczeniu uległo wyposażenie wnętrza (ołtarze, ambona, konfesjonały i organy z 1863 r.). Spalona została dzwonnica, zniszczeniu uległ cmentarz i plebania. Dopiero w latach 1921-1926, dzięki staraniom ks. Feliksa Reczyńskiego i ofiarności parafian, kościół został gruntownie odbudowany. Ufundowano nowe organy. W latach 1938-1939 parafia liczyła 2500 dusz.

Po zakończeniu II wojny światowej przeprowadzono kolejny remont świątyni, m.in. zelektryfikowano wnętrze, otynkowano i pomalowano zewnętrzne mury, odnowiono ambonę oraz zakupiono dwa dzwony (poprzednie zabrali Niemcy w czasie działań wojennych). Liczba wiernych w 1948 r. wynosiła 5000.

W głównej części świątyni warto przyjrzeć się wielkiemu ołtarzowi z dwoma obrazami o jednej kompozycji, nieznanego autora, przedstawiające Wniebowstąpienie Pańskie.
Stanowił on dar bractwa różańcowego i Leona Popławskiego, dziedzica Pęcic (około 1846).

W ołtarzu prawym, bocznym, widać obraz Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, malowany na desce, wzmiankowany już w 1673 r.

Marmurowa chrzcielnica pochodzi z XVIII w.

W kruchcie kościoła znajduje się fragment nagrobka Andrzeja Chądzyńskiego, zmarłego w 1632 r., dziedzica Pęcic. Rzeźba została wykonana z marmuru. Po przeciwnej stronie znajduje się tablica nagrobkowa Barbary z Pomianowskich Rafałowiczowej (zm. w 1834 r.).
Tablica wykonana jest z czarnego marmuru.

W roku 1963 kościół wraz z otoczeniem został włączony do zabytków architektonicznych województwa warszawskiego.

Proboszczowie

  1. Marcin 1426-1439
  2. Stanisław 1449
  3. Dadźbóg 1485-1512
  4. Stanisław Pęcicki 1512
  5. Bartłomiej Pogroszewski 1556-1570
  6. Jan Pęcicki 1570-1600
  7. Stanisław z Ojrzanowa 1600-1629
  8. Marcin Kalisz 1652-1653
  9. Walenty Kierzkowski 1662-1673
  10. Stanisław Antoni Żegota
    Brzeski 1758
  11. Jakub Wałowski 1776
  12. Jan Żochowski 1808
  13. Erazm Tuszewski 1812
  14. Ignacy Weyss 1817
  15. Damazy Bąkowski 1825
  16. Adam Dąbrowski 1831
  17. Wojciech Litwinowicz 1831-1876
  18. Augustyn Grabowski 1876-1881
  19. Józef Skibniewski 1882-1888
  20. Wincenty Kuderko 1888-1901
  21. Feliks Reczyński 1901-1926
  22. Feliks Wasilewski 1938-1939
  23. Józef Jakubczyk 1944-1956
  24. Kazimierz Makowski 1957-1960
  25. Władysław Smyrski 1960-1979
  26. Mieczysław Rzepecki 1979-1991
  27. Jan Gąsiorowski 1991-2009
  28. Grzegorz Jasiński 2009-do chwili obecnej

Wikariusze

  1. nieznany z imienia 1428
  2. Michał 1492
  3. Jan Pęcicki 1565-1570
  4. Mikołaj z Urzutu 1600-1603
  5. Albert Mogotinus 1662-1673
  6. Stefan Bogdanowicz, Szymon Niedźwiecki 1808
  7. Erazm Kozłowski 1821
  8. Józef Żukowski 1954-1955
  9. Marian Mirecki 1955-1956
Produkcja 2007. Strona jest własnością Parafii Św.Ap.PiP w Pęcicach. | kontakt